BestQuickBook

อ่านหนังสือบนรถทัวร์ รถไฟ หรือเครื่องบิน อย่างไรไม่ให้เวียนหัว

อ่านหนังสือบนรถทัวร์ รถไฟ หรือเครื่องบิน อย่างไรไม่ให้เวียนหัว
ที่มา: Wikimedia Commons

อาการเวียนหัวตอนก้มอ่านหนังสือบนรถ ส่วนใหญ่ไม่ได้มาจากตัวหนังสือเล็กหรือแสงไม่พอ ต้นเหตุจริงอยู่ที่ร่างกายได้รับข้อมูลสองชุดที่ขัดกัน หูชั้นในรับรู้ว่ารถกำลังเลี้ยว เบรก และโยกตัว ส่วนสายตาที่จ้องหน้ากระดาษบอกสมองว่าทุกอย่างนิ่งสนิท สมองตีความไม่ถูกก็เลยเกิดอาการมึน คลื่นไส้ ซึ่งก็คืออาการเมารถแบบที่เราคุ้นกันนั่นเอง

พอรู้ต้นเหตุแบบนี้ เราจะเห็นว่าการแก้ไม่ได้อยู่ที่การเปลี่ยนแว่นหรือหาไฟฉายมาส่อง แต่อยู่ที่การช่วยให้ตากับหูชั้นในกลับมาเห็นตรงกันมากขึ้น ข้างล่างนี้คือคำถามที่นักอ่านสายเดินทางมักสงสัย พร้อมแนวทางที่ลองปรับใช้ได้กับการเดินทางแต่ละแบบ

ทำไมบางคนอ่านได้สบาย แต่บางคนเปิดได้ไม่กี่หน้าก็มึนแล้ว

ความไวต่อการเคลื่อนไหวของแต่ละคนไม่เท่ากัน และสภาพร่างกายในวันนั้นก็มีผล เช่น นอนไม่พอ ท้องว่างหรืออิ่มเกินไป หรือรถมีกลิ่นอับ ล้วนทำให้เวียนหัวง่ายขึ้น

สิ่งที่ควรรู้คือ การฝืนอ่านต่อทั้งที่เริ่มมึนมักไม่ทำให้ร่างกายชิน แต่จะทำให้อาการหนักขึ้นจนเสียทั้งการอ่านและการเที่ยว ถ้ารู้ตัวว่าเป็นคนไวต่ออาการนี้ ให้วางแผนอ่านเป็นช่วงสั้นๆ ตั้งแต่ต้น ดีกว่ารอให้อาการมาแล้วค่อยหยุด

นั่งตรงไหนถึงจะอ่านได้นานที่สุด

หลักง่ายๆ คือเลือกจุดที่โยกน้อยที่สุดและมองเห็นวิวข้างหน้าได้

การมองออกไปไกลๆ ทางหน้าต่างเป็นระยะๆ จะช่วยให้สายตาได้รับรู้การเคลื่อนไหวจริง ตากับหูชั้นในจึงกลับมาสอดคล้องกัน ลองอ่านจบหนึ่งย่อหน้าแล้วเงยขึ้นมองขอบฟ้าสักครู่ ทำสลับกันไปเรื่อยๆ

หนังสือแบบไหนเหมาะพกไปอ่านบนรถ

เล่มที่เหมาะกับการเดินทางคือเล่มที่วางลงได้ทุกเมื่อโดยไม่หลุดเรื่อง เช่น รวมเรื่องสั้น รวมบทความ บันทึกการเดินทางที่แบ่งเป็นตอนสั้นๆ หรือนิยายที่เคยอ่านแล้วและอยากกลับมาอ่านซ้ำ เพราะไม่ต้องใช้สมาธิจดจ่อมากจนลืมมองออกไปข้างนอก

ส่วนหนังสือที่ต้องพลิกกลับไปดูแผนภาพ ตาราง หรือเชิงอรรถบ่อยๆ ควรเก็บไว้อ่านตอนถึงที่พักดีกว่า เพราะการก้มหน้าหาข้อมูลเล็กๆ ระหว่างรถโยกคือสูตรสำเร็จของอาการมึน

ถ้าอ่านจากเครื่องอ่านอีบุ๊ก ให้ขยายตัวอักษรใหญ่กว่าตอนอ่านที่บ้านสักหน่อย จะได้ไม่ต้องเพ่ง

ยกหนังสือระดับไหน และควรอ่านนานแค่ไหนต่อรอบ

ท่าที่ช่วยได้มากคือยกหนังสือขึ้นมาใกล้ระดับสายตา แทนการวางบนตักแล้วก้มคอลงไป เมื่อหนังสืออยู่สูงขึ้น หางตาจะยังเห็นวิวนอกหน้าต่างอยู่บ้าง สมองจึงรับรู้ว่ารถกำลังเคลื่อนที่ อาจใช้กระเป๋าหรือหมอนรองคอวางบนตักเพื่อยกหนังสือให้สูงขึ้นโดยไม่ต้องเกร็งแขน

เรื่องระยะเวลา ไม่มีตัวเลขตายตัวที่ใช้ได้กับทุกคน ให้สังเกตร่างกายตัวเองเป็นหลัก ถ้าเริ่มรู้สึกหนักหัว เหงื่อออกที่มือ หรือคลื่นไส้เล็กน้อย นั่นคือสัญญาณให้ปิดเล่มทันที หลับตาพัก หายใจช้าๆ และเปิดหน้าต่างหรือปรับช่องแอร์ให้ลมโดนหน้า

ระหว่างทางที่ถนนคดเคี้ยวมากๆ เช่น ช่วงขึ้นเขา ควรงดอ่านไปเลย แล้วกลับมาเปิดเล่มอีกครั้งเมื่อรถวิ่งทางตรงยาวๆ

ถ้าเวียนหัวง่ายจริงๆ ยังมีทางให้ได้ “อ่าน” ระหว่างทางไหม

มี ทางเลือกที่ได้ผลดีคือฟังหนังสือเสียงแทน เพราะตาว่างพอจะมองวิวได้ตลอดทาง เหมาะกับช่วงที่ถนนคดเคี้ยวหรือรถโยกมาก แล้วค่อยสลับกลับมาอ่านเล่มจริงตอนรถวิ่งนิ่งๆ

อีกวิธีคือแบ่งบทบาทของการเดินทางใหม่ ให้ช่วงอยู่บนรถเป็นเวลาคิดถึงเรื่องที่อ่านไปแล้ว จดบันทึกสั้นๆ ในมือถือหรือสมุด แล้วไปอ่านจริงจังตอนพักระหว่างทาง ยกตัวอย่างคนที่นั่งรถไฟหรือรถทัวร์ข้ามคืนไปเที่ยวทางเหนือของไทยหลายวัน มักมีเวลารอที่สถานีหรือช่วงเช้าก่อนเช็กอินเหลืออยู่ การหาร้านกาแฟเงียบๆ ที่นั่งอ่านได้นานโดยไม่เกรงใจใคร ใกล้สถานีปลายทางคือโอกาสอ่านที่ดีกว่าการฝืนอ่านบนรถมาก

ถ้าไปพักในเมืองที่มีมหาวิทยาลัยหรือห้องสมุดสาธารณะ ก็ลองแวะไปนั่งอ่านดูได้ บางแห่งเปิดให้คนทั่วไปเข้าใช้ ควรเช็กก่อนว่าคนนอกต้องเตรียมเอกสารอะไรเพื่อเข้าห้องสมุดมหาวิทยาลัย และถ้ายังไม่มีที่ในใจ แนวทางเรื่องมุมอ่านหนังสือแบบต่างๆ ที่ควรหาโอกาสไปนั่งสักครั้ง ช่วยให้เห็นภาพว่าควรมองหาสถานที่แบบไหน

ส่วนเรื่องยาแก้เมารถ แต่ละคนเหมาะกับยาไม่เหมือนกัน และยาบางชนิดทำให้ง่วง ถ้ามีอาการบ่อยหรือรุนแรง ควรปรึกษาเภสัชกรหรือแพทย์ก่อนเดินทาง โดยเฉพาะคนที่มีโรคประจำตัวหรือกินยาอื่นอยู่

ก่อนออกเดินทางครั้งถัดไป

ลองหยิบเล่มที่กำลังอ่านอยู่ตอนนี้ขึ้นมาดูว่าบทถัดไปยาวแค่ไหน แล้วเอาที่คั่นหนังสือเล็กๆ คั่นไว้ทุกๆ สองสามหน้าล่วงหน้า พอขึ้นรถจริง ให้ถือว่าที่คั่นแต่ละอันคือจุดเงยหน้ามองวิวหนึ่งครั้ง วิธีง่ายๆ แค่นี้ช่วยให้ไม่เผลอก้มอ่านยาวจนมึนโดยไม่รู้ตัว